«حیف، و صد حیف! این ماه عزیز هم به پایان رسید. چهقدر حسرتبار است وقتی نگاه میکنم و میبینم از چه چیز ارزشمندی چهقدر غافل بودهام! گویی در یک چشم بر هم زدن گذشت و حالا فقط چند ساعت تا برچیده شدن این سفرهی بیبدیل باقی مانده. حیف، و صد حیف! چه فرصتها که در این ماه از دست دادم. چه شبها و سحرهای

نمیخواهم از همین اول سرِ سختگیری بگذارم و حال شما را بگیرم، ولی احتمالاً اگر بخواهی خیلی حواست جمع باشد، باید بدانی که وقتی بعد از یک سال، موقع خواندن «یا علیُّ یا عظیم» و «اللهم أدخل علی أهل القبور السرور» بغضی در گلوت و اشکی پای چشمت مینشیند، شاید صرفاً یک حس نوستالوژیک طبیعی نسبت به جو خاطره